10 km hlaupið í Reykjavíkur maraþoninu

Það var búið að vera á stefnuskránni hjá mér í nokkurn tíma að taka þátt í Reykjavíkur maraþoninu. Hugleiddi í fyrra að hlaupa 10 km en kom mér ekki til þess. Var síðan að mana mig upp í það í allt sumar að skrá mig og hlaupa í nokkrar vikur til að undirbúa mig markvisst. Síðan leið náttúrlega sumarið og hlaupin urðu sjaldnast nema tvö í viku og yfirleitt ekki lengri en 4-5 km. Á endanum var ég kominn með þá þægilegu afsökun að ég finndi engan til að hlaupa með og því nennti ég varla að skrá mig til leiks einan. Rúmri viku fyrir hlaup þegar ég taldi mig þægilega hólpinn með að varla nokkur maður hefði tekið eftir því að ég ætlaði ekki að standa við hlaupaáformin tilkynnti íþróttamaðurinn bróðir minn að hann hefði skráð okkur báða í 10 km eins og ég hefði rætt um. Ég tók því vitanlega líkt og ég hefði verið að bíða eftir því allan tíma og sagðist mundi strax millifæra á hann fyrir gjaldinu. 

Vikuna fyrir hlaupið átti svo að reyna bjarga undirbúningnum. Hljóp því Stífluhringinn í Elliðaárdalnum einusinni og fékk mér bjór á fimmtudagskvöldinu fyrir hlaup í staðinn fyrir föstudagskvöldinu. Hafði enda heyrt að það ætti ekki að keyra sig út síðustu dagana fyrir hlaup. Það var nokkur bót í máli að tendó var búinn að splæsa í hlaupavatnsbrúsa og einhverskonar belti sem þyrfti að fá að njóta sín í lengra hlaupi en 10 km. Mér var því hlíft við þeirri niðurlægingu í bili að þurfa útskýra fyrir kærustunni hvers vegna ég hefði tapað fyrir honum í hlaupaeinvígi. 

Hlaupið sjálft var síðan mjög fínt. Eiginlega barasta mjög skemmtilegt. Í það minnsta svona eftirá. Velti því ítrekað fyrir mér á leiðinni, klístraður í framan eftir djúsið á drykkjarstöðinni, hvern fjandan ég væri að gera og hvort það mundi ekki vera í lagi að rölta smá spotta. Á endanum stóðst ég freistinguna og náði að hlaupa alla leiðina. Var orðinn nokkuð þungur í kringum 5 km og missti þá nokkra fram úr mér. Kom svo aftur til baka í kringum 7 km og fór að taka fram úr fólki og ná þeim sem ég hafði misst á undan mér. Tók svo mjög hraðan sprett síðustu 100 m þar sem ég fann að ég átti svolítið inni. 

Ég vissi ekkert við hvaða tíma ég mætti búast þar sem ég hef aldrei hlaupið svona langt áður. Áttaði mig líka mjög óljóst á því á leiðinni hvernig mér gekk þar sem armbandsúr með vísum er ekki alveg hentugasta hlaupaúrið. Þá missti ég alveg af skiltunum sem að sögn voru á leiðinni til að gefa til kynna hversu langt maður var kominn. Það kom því skemmtilega á óvart að tíminn var barasta ágætur. 50 mín 42 sek. Bróðir minn stakk mig vitanlega af og var á rúmum 47 mín en ég held samt að ég hafi komið ágætlega út úr þessu miðað við að hafa nánast ekkert æft fyrir þetta utan við venjulegar ferðir í líkamsræktina tvisvar-þrisvar í viku. Tengdó massaði svo hálf maraþonið á klukkutíma fjörutíu og sjö. Má því hafa mig allan við ef ég ætla að hlaupa hálf maraþonið á næsta ári. 

Við Iðnó eftir hlaupið