37 dagar á framandi slóðum: Ástralía - Melbourne

Við komum til Melbourne rétt í þann mund sem borgin var að vakna á mánudagsmorgni í björtu og fallegu veðri. Á suman hátt minnti ösin í bland við gleri klæddar byggingarnar mig á Evrópuhverfið í Brussel á venjulegum morgni á virkum degi. Einbeittar dragtir og jakkaföt, með einstaka kaffimál í hendi og kannski skjalatösku, á einhvers konar furðulegum samræmdum gönguhraða sem gefur til kynna tilgang og hefur á sér áru mikilvægis. Við skárum okkur úr fjöldanum þar sem við þræddum okkur í gegnum miðbæinn í átt að hótelinu með bakpokana á bakinu, íklædd stuttbuxum og sandölum.

37 dagar á framandi slóðum: Ástralía - Sydney

Við komuna til Sydney var ég fljótur út af flugvellinum. Tollverðirnir trúðu mér varla þegar ég kom fyrstur allra í gegn eingöngu með handfarangur. Ég hlyti að vera með fleiri töskur. Ég hefði reyndar eftir á að hyggja átt að taka aðeins meiri farangur með mér því sumarveðrið sem ég hafði séð fyrir mér í Ástralíu lét á sér standa fyrstu dagana. Lítið skjól að hafa í Hawaii skyrtunum sem ég tók með mér einar fata. Þegar komið var út um tollhliðið var stemmingin hálf lítilfjörleg. Varla kjaft að sjá og flugstöðin litlu stærri en flugstöðin í Vestmanneyjum. Áslaugu var hvergi að sjá til að byrja með, en það rættist úr því tveimur tímum seinna. Það var hálf skrítið að hittast svona aftur. Fengum samt ekki mikinn tíma til að velta okkur upp úr því þar sem föruneytið beið fyrir utan á folátum Toyota Hiace húsbíl sem verið hafði íverustaður og fararskjóti síðustu daga. 

37 dagar á framandi slóðum: Aðdragandi stuttrar heimsreisu

Þegar við Áslaug fórum að hittast sumarið 2010 kom fljótlega í ljós að við höfðum býsna ólík áform um nánustu framtíð. Hún hafði lokið námi þá um vorið og var að undirbúa sig undir heimsreisu með vinafólki sínu en ég var þá kominn í ágætt starf í Brussel sem ég hugðist hanga á þar til ég færi í frekara nám, á þá, óræðum stað. Á haustdögum sama ár ákváðum við að láta reyna á það að vera saman með þeim skilmála að heimsreisan yrði farin og að áformin um framhaldsnámið stæðu.

Langþráð sumarfrí og kvöldmatur fyrir einn

Nú er rétt rúm vika þar til ég fer í sumarfrí. Já ég sleppti að mestu fríinu í sumar og á þess vegna inni nokkuð marga daga sem ég get tekið núna á næstunni. Þar sem sumarið er náttúrlega löngu liðið í Belgíu neyðist ég víst til að skreppa til Ástralíu til að ná smá brúnku á kroppinn. Á flug í næstu viku til Sydney þar sem sumarið er rétt að byrja og þar vona ég að ungfrúin muni bíða mín eftir þriggja mánaða svaðilför um suðaustur Asíu. Ég hlakka nú eiginlega meira til að hitta hana heldur en að komast á framandi slóðir.  Þrír mánuðir í sitthvorri heimsálfunni svolítið mikið, en hefur þó verið furðu fljótt að líða. Planið síðan að halda áfram til Nýja Sjálands, eyða jólunum í Fiji, og áramótunum á vesturströnd Bandaríkjanna, áður en flogið verður aftur til Brussel í byjun janúar. Ég mun því fara hringinn í kringum hnöttinn á aðeins rétt rúmum mánuði. 

----------------------------------------

Það vill nú oft fara svo að eldamennskan verður ekki upp á marga fiskana þegar maður býr einn. Einhvernvegin ekki jafn skemmtilegt að elda fyrir einn, eins og fyrir tvo eða fleiri. Ég braut hinsvegar aðeins upp normið í kvöld og eldaði mér einn af mínum uppáhalds réttum eins og sjá má á myndinni fyrir neðan. Spaghetti Bolognese, sem reyndar var alltaf kallað speghettí og hakk í sveitinni í gamla daga, og jafnvel á góðum degi hagettí og spakk þegar Stóru Reykja heimasætan var í essinu sínu. Í útfærslu minni smjörsteiki ég fyrst kvart skorna sveppi sem ég krydda með góðum slurk af hvítlauki. Gerir gæfumuninn að mínu mati. Mikilvægt líka að velja góða tómatsósu. Ef ég á parmesan þá er gott að strá því yfir líka. Best er svo að hafa skammtinn stórann því þetta er eiginlega best á öðrum og þriðja degi upphittað á pönnu, ekki í örbylgju sem gerir allan mat ókræsilegan.